// home / band / biografie
Biografie

Chad Alan Gracey, zoon van een timmerman uit York, zag het levenslicht in het plaatselijke ziekenhuis op 23 juli 1971, precies één week later dan huidige bandgenoot Ed. Hij heeft zichzelf leren drummen, zonder drumlessen te nemen: hij luisterde naar albums op zijn slaapkamertje en probeerde simpelweg na te spelen wat hij hoorde. Overigens speelde hij altijd op blote voeten, hetgeen hij vandaag de dag nog steeds doet. Chad heeft ook nog meer dan 10 jaar lang saxofoon gespeeld, maar dat 'kunstje' is hij in de loop der jaren helaas verleerd. Een spetterende solo op de sax hoeven we van hem dus niet te verwachten!

Een maand na aankoop van zijn eerste drumstel gaf hij samen met Patrick de allereerste aanzet tot het oprichten van de band, zoals je in het vorige fanzine hebt kunnen lezen. Met zijn bandgenoten studeerde hij in juni 1989 af aan de William Penn High School, en vanaf toen richtte hij zich volledig op de band. In een interview heeft hij wel eens laten vallen dat hij anders waarschijnlijk verder was gaan studeren en misschien dokter of parapsycholoog was geworden. Daarnaast was hij vast en zeker op een andere manier met muziek bezig geweest, omdat dat nu eenmaal de grote passie in zijn leven is.

Chad komt over als een enigszins 'bedeesd' persoon: misschien heeft hij wel het meest moeten wennen aan het leven van een rijk en beroemd rockartiest. Tijdens het drummen verandert hij echter in een hartstochtelijk muzikant en leeft hij zich helemaal uit op zijn drumstel. Het is dan ook niet toevallig dat White, Discussion en Lakini's Juice 2 van Chad's favoriete nummers zijn. Tijdens een optreden 'verbruikt' hij gemiddeld zo'n 10 paar drumstokken, maar het is ook wel eens gebeurd dat hij tijdens één nummer 3 keer zijn stokken kapotsloeg.

Zoals gezegd treedt hij van de bandleden het minst op de voorgrond (natuurlijk ook vanwege zijn plaats op het podium), maar daar lijkt hij niet mee te zitten. "Ik ben niet jaloers op alle aandacht die Ed krijgt, ik houd van mijn plaatsje in de anonimiteit", aldus Chad. Toen iemand hem eens vroeg wat voor talenten je moet bezitten om een goede drummer te worden zei hij: "Wees een solide drummer en probeer niet de aandacht te trekken. De drummer is de spil van de band, niet het gezicht."

Dat wordt nog enigzins benadrukt tijdens de TDTH-tour: Gracey lijkt tijdens de concerten een beetje weggedrukt te zijn achter een plexiglas 'aquarium'. Daar heeft hij echter een heel goede reden voor: omdat de geluidsintensiteit op het podium drastisch moest worden verminderd en Chad nu eenmaal geen volumeknop op zijn drumstel heeft, moesten ze op een andere manier zijn geluid dempen. Gelukkig konden wij tijdens de concerten in Den Haag door de levensgrote videoschermen aan weerszijden van het podium soms toch nog een glimp van Live's drummer opvangen. Bij die shots was trouwens prachtig te zien hoezeer hij zich tijdens het spelen uitleeft.

Er is een tijd geweest dat Chad op zijn zachtst gezegd niet dol was op het touren door Europa. Hij vindt het nog steeds moeilijk om uit te leggen waarom dat zo was, maar duidelijk was dat hij zich in Europa minder op zijn gemak voelde dan in de Verenigde Staten. Zelf hield hij het erop dat ze hier altijd in kleinere zaaltjes moesten spelen, en dat hij liever voor een groot publiek speelt. Hoe het ook zij, tegenwoordig heeft hij het gelukkig ook hier prima naar de zin.

Zoals gezegd is de drummer niet de meest opvallende persoon in een band, maar dat wil niet zeggen dat hij geen andere 'functies' in de band kan hebben. Chad daarover: "Ik houd me niet echt bezig met het schrijven van nummers, maar ik houd me bezig het met ordenen, en ik ben waarschijnlijk degene die uitmaakt of een song een album haalt of niet. Ik ben namelijk de meest kritische van het stel: als ik een nummer niet leuk vind of geen drums kan vinden bij datgene wat de rest van de band speelt, dan wil ik er niets mee te maken hebben. Ed en Chad Taylor hebben soms een idee dat ze zelf heel goed vinden, en als ik het dan niet leuk vind zijn ze flink pissig op mij, maar meestal is het uiteindelijk voor de band het beste."


©1999-2010 Nederlandse Live Fanclub ⋅ The Subculture of Live