| |
|
 Patrick
Michael Dahlheimer, zoon van
Dorinda and Stephen Dahlheimer, werd op 30 mei 1971 geboren in York,
Pennsylvania. Hij heeft in ieder geval één oudere broer
(Matt), maar of hij nog meer broers en zussen heeft weten we helaas
niet. Begin 2000 is hij als laatste van de vier bandleden in het
huwelijksbootje gestapt en hij heeft één dochtertje: Marley.
 Patrick
speelt basgitaar sinds zijn twaalfde, en werd (net zoals de andere
bandleden van Live) door zijn muziekleraar Don Carn geïnspireerd
tot het opzetten van een band. Carn speelde zelf ook basgitaar en
als we Patrick mogen geloven heeft zijn leraar de grootste invloed
gehad op zijn spel. Daarnaast leerde hij veel door mee te spelen
met CD's van The Specials en Duran Duran. Zijn spel kon in de beginperiode
van Live vooral gekarakteriseerd worden als 'funky' en nadrukkelijk
aanwezig: op Live's eerste album (Mental Jewelry) zijn de baslijnen
van Dahlheimer een stuk opvallender dan op bijvoorbeeld Secret Samadhi.
Patrick licht die verandering nader toe: "Tegenwoordig merk ik bij
het schrijven van nummers dat ik niet zoveel 'ruimte' op hoef te
vullen. Simpele partijen passen tegenwoordig gewoon beter bij de
nummers. Soms kun je dingen zeggen door noten juist weg te laten."
Deels heeft dat ook te maken met een verschil in ervaring, zo legt
hij uit. "Nummers als Take My Anthem en Mirror Song hebben een min
of meer een op zichzelf staande bas, die niet echt afgeleid is van
de drums of de gitaarpartijen. Dat komt omdat we toen gewoon nog
niet zoveel wisten, het is een zekere onnozelheid. Niet dat ik naïef
was ofzo, maar ik deed wat maar gewoon mij zelf het beste leek.
Die benadering kan heel goed uitpakken: tegenwoordig wil ik soms
juist op die manier muziek maken, maar na al die jaren lijkt dat
een stuk moeilijker geworden."
 Voor
de buitenwereld staat Patrick bekend als de gangmaker en de lolbroek
van het stel. Toen hem eens gevraagd werd of hij qua persoonlijkheid
inderdaad zo 'anders' is dan de rest van de groep antwoordde hij:
"Anders? Laten we het erop houden dat er niemand is zoals ik." Anders
of niet, volgens Chad Taylor is Patrick in ieder geval de de aangewezen
persoon "als je in de stemming bent om een hoop lol te hebben en
te lachen, gieren en brullen." Het beeld van clown wordt ook wel
een beetje bevestigd door het tourdagboek dat de jongens online
bijhouden: Dahlheimer lijkt altijd de gekste bekken te trekken op
de foto's en in de meest vreemde situaties het fototoestel te hanteren.
Wat ook niet helemaal los van het één ander staat is het
feit dat hij vroeger een stevige drinker was: sinds enkele maanden
schijnt hij echter de fles liever te laten staan.
 Hoewel
zijn imago misschien anders zou doen vermoeden is Pat altijd heel
serieus bezig met zijn muziek en instrumenten. Hij kan vol enthousiasme
vertellen waarom hij bij een bepaald nummer nou net kiest voor dat
ene merk en type basgitaar, en hoezeer die keuze de 'sound' van
dat nummer bed(nvloedt. Momenteel is hij de eigenaar van meer dan
30 verschillende gitaren: een heel verschil met die ene bas die
hij tijdens de opnames van Mental Jewelry had. Daar hoort trouwens
nog een aardige anekdote bij. We laten Patrick zelf even aan het
woord: "Nadat het hele album was opgenomen kwam ik in een winkel
in Milwaukee en daar hadden ze een bas van zo'n 4 duizend dollar.
Toen ik hem geprobeerd had wist ik dat ik hem persé wilde hebben.
Een klein probleempje was dat ons totale budget voor Mental Jewelry
zo'n 10.000 dollar was, maar gelukkig kreeg ik de winkel zo gek
dat ik de gitaar een poosje mocht lenen. Ik ben terug gegaan naar
de studio en heb alle (!) nummers van het album opnieuw opgenomen
met die basgitaar." |
|
