Patrick Dahlheimer (bas)

bassist en gangmaker

Patrick Michael Dahlheimer, zoon van Dorinda and Stephen Dahlheimer, werd op 30 mei 1971 geboren in York, Pennsylvania. Patrick is vanaf het allereerste begin de bassist van Live. Hij is als laatste van de vier bandleden in het huwelijksbootje gestapt en heeft inmiddels drie dochters.

“Simpele partijen passen gewoon beter bij onze nummers”

Funky sound

Patrick speelt basgitaar sinds zijn twaalfde en werd (net zoals de andere bandleden) door zijn muziekleraar Don Carn geïnspireerd tot het opzetten van een band. Carn speelde zelf ook basgitaar en als we Patrick mogen geloven heeft zijn leraar de grootste invloed gehad op zijn spel. Daarnaast leerde hij veel door mee te spelen met cd’s van The Specials en Duran Duran. Zijn spel kon in de beginperiode van Live vooral gekarakteriseerd worden als ‘funky’ en nadrukkelijk aanwezig: op Live’s eerste album (Mental Jewelry) zijn de baslijnen van Dahlheimer een stuk opvallender dan op bijvoorbeeld Secret Samadhi. Patrick licht die verandering nader toe: “Tegenwoordig merk ik bij het schrijven van nummers dat ik niet zoveel ‘ruimte’ op hoef te vullen. Simpele partijen passen tegenwoordig gewoon beter bij de nummers. Soms kun je dingen zeggen door noten juist weg te laten.” Deels heeft dat ook te maken met een verschil in ervaring, zo legt hij uit. “Nummers als Take My Anthem en Mirror Song hebben een min of meer een op zichzelf staande bas, die niet echt afgeleid is van de drums of de gitaarpartijen. Dat komt omdat we toen gewoon nog niet zoveel wisten, het is een zekere onnozelheid. Niet dat ik naïef was ofzo, maar ik deed wat maar gewoon mij zelf het beste leek. Die benadering kan heel goed uitpakken: tegenwoordig wil ik soms juist op die manier muziek maken, maar na al die jaren lijkt dat een stuk moeilijker geworden.”

Gekke bekken

Voor de buitenwereld staat Patrick bekend als de gangmaker en de lolbroek van het stel. Toen hem eens gevraagd werd of hij qua persoonlijkheid inderdaad zo ‘anders’ is dan de rest van de groep antwoordde hij: “Anders? Laten we het erop houden dat er niemand is zoals ik.” Anders of niet, volgens Chad Taylor is Patrick in ieder geval de de aangewezen persoon “als je in de stemming bent om een hoop lol te hebben en te lachen, gieren en brullen.” Het beeld van clown wordt ook wel een beetje bevestigd door het tourdagboek dat de jongens online bijhouden: Dahlheimer lijkt altijd de gekste bekken te trekken op de foto’s en in de meest vreemde situaties het fototoestel te hanteren.

30 gitaren

Hoewel zijn imago misschien anders zou doen vermoeden is Pat altijd heel serieus bezig met zijn muziek en instrumenten. Hij kan vol enthousiasme vertellen waarom hij bij een bepaald nummer nou net kiest voor dat ene merk en type basgitaar, en hoezeer die keuze de ‘sound’ van dat nummer beïnvloedt. Momenteel is hij de eigenaar van meer dan 30 verschillende gitaren: een heel verschil met die ene bas die hij tijdens de opnames van Mental Jewelry had. Daar hoort trouwens nog een aardige anekdote bij. We laten Patrick zelf even aan het woord: “Nadat het hele album was opgenomen kwam ik in een winkel in Milwaukee en daar hadden ze een bas van zo’n 4 duizend dollar. Toen ik hem geprobeerd had wist ik dat ik hem persé wilde hebben. Een klein probleempje was dat ons totale budget voor Mental Jewelry zo’n 10.000 dollar was, maar gelukkig kreeg ik de winkel zo gek dat ik de gitaar een poosje mocht lenen. Ik ben terug gegaan naar de studio en heb alle (!) nummers van het album opnieuw opgenomen met die basgitaar.”

Meer

Met dank aan Stephen Russ en The Subculture of Live.